Materyal na PVC

Ang Polyvinyl chloride (o poly(vinyl chloride), kolokyal: polyvinyl, o simpleng vinyl; dinaglat: PVC) ay ang pangatlo sa pinakamalawak na nagagawang sintetikong polimer ng plastik sa mundo (kasunod ng polyethylene at polypropylene). Humigit-kumulang 40 milyong tonelada ng PVC ang nalilikha bawat taon.

Ang PVC ay may dalawang pangunahing anyo: matibay (minsan ay pinaikli bilang RPVC) at nababaluktot. Ang matibay na anyo ng PVC ay ginagamit sa konstruksyon para sa tubo at sa mga profile na aplikasyon tulad ng mga pinto at bintana. Ginagamit din ito sa paggawa ng mga plastik na bote, mga hindi pagkain na pambalot, mga pantakip sa pagkain at mga plastik na kard (tulad ng mga bank o membership card). Maaari itong gawing mas malambot at mas nababaluktot sa pamamagitan ng pagdaragdag ng mga plasticizer, ang pinakamalawak na ginagamit ay mga phthalates. Sa anyong ito, ginagamit din ito sa pagtutubero, electrical cable insulation, imitation leather, sahig, signage, phonograph records, mga inflatable na produkto, at maraming aplikasyon kung saan pinapalitan nito ang goma. Sa bulak o linen, ginagamit ito sa paggawa ng canvas.

Ang purong polyvinyl chloride ay isang puti, malutong na solido. Hindi ito natutunaw sa alkohol ngunit bahagyang natutunaw sa tetrahydrofuran.

Ang PVC ay na-synthesize noong 1872 ng German chemist na si Eugen Baumann pagkatapos ng masusing pagsisiyasat at eksperimento. Ang polimer ay lumitaw bilang isang puting solid sa loob ng isang prasko ng vinyl chloride na iniwan sa isang istante na natatakpan mula sa sikat ng araw sa loob ng apat na linggo. Noong unang bahagi ng ika-20 siglo, ang Russian chemist na si Ivan Ostromislensky at si Fritz Klatte ng German chemical company na Griesheim-Elektron ay parehong nagtangkang gumamit ng PVC sa mga komersyal na produkto, ngunit ang mga paghihirap sa pagproseso ng matigas at minsan ay malutong na polimer ay pumigil sa kanilang mga pagsisikap. Si Waldo Semon at ang BF Goodrich Company ay bumuo ng isang pamamaraan noong 1926 upang gawing plastic ang PVC sa pamamagitan ng paghahalo nito sa iba't ibang mga additives, kabilang ang paggamit ng dibutyl phthalate noong 1933.